tag:blogger.com,1999:blog-55924052011-04-21T23:51:05.654+02:00Lekker weg in andermans landVERSLOG VAN DE WERELDREIS VAN ERIKA EN WOUTERoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comBlogger1171100tag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1095013647953234602004-09-12T19:38:00.000+02:002004-09-12T21:05:27.376+02:00ONZE NIEUWE BUURMAN
Maandag 6 september stonden we laat en mismoedig op. We ontbeten en biljartten om de tijd te doden tot de taxi naar het vliegveld zou komen voorrijden. Rond drieen kwamen we aldaar aan. We kwamen verrassend genoeg nog Nick tegen, de Australier die in hetzelfde hostal had gezeten. Zijn vlucht naar Iquique in Chili had acht uur vertraging.
Wij hadden beduidend meer mazzel dan oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1094428343930861902004-09-06T01:58:00.000+02:002004-09-06T01:53:56.130+02:00PHILEAS FOG
De laatste week week van dit excentrieke jaar zouden we doorbrengen in Lima. Een zompig vooruitzicht: Lima zit van april tot december overwegend in de garua, een mistige mix van smog en wolken, en is het hele jaar door vol met zakkenrollers en halve garen. Briljante bezienswaardigheden zijn niet het meest genoemde kenmerk van de stad. Maar onze aankomst, maandag 30 augustus, viel oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1093821296946213512004-08-30T00:14:00.000+02:002004-08-30T01:22:43.083+02:00WAX ON...WAX OFF
Lui moest het zijn, deze laatste dagen, en verder niks. Dinsdag 24 augustus hield de redactie van deze site zich alleen bezig met sandboarden. Het ging wel aardig maar sturen zat er nog niet in. Na druk waxen had je een glad bord (en vette klauwen) en hoopte dan niet achterover te vallen. We voelden ons wel erg gezond bezig door het herhaaldelijk klimmen naar de top van de oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1093372428948497892004-08-24T19:08:00.000+02:002004-08-24T20:55:00.193+02:00OVER THE LINES!
Maandagavond 16 augustus na aardbeving op de weg van Arequipa naar Nazca onverrichterzake en met hangende pootjes aangekomen bij hostal Katty, dat nu alleen nog prutkamertje in de aanbieding had. Dinsdag toch goed geslapen. 's Avonds bleek de bus te gaan. Maximale beenruimte, we hadden ons in een Opel Omega bouwjaar 1987 met nummerplaat RY-04-ND kunnen bevinden waarin ooit door oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1092780857953157782004-08-17T23:34:00.000+02:002004-08-18T00:14:17.953+02:00SOCIALIST
Jawel, het eerste gezamenlijke bericht. Geen ge-ik maar gewij dus weer en indiviuele acties worden weer in de derde persoon besproken. Maar niet voor lang meer want de twintigdagengrens is doorbroken. Dus moeten de dagen kaalgeplukt worden en dat deden we dan ook, de woensdag 11 augustus van het weerzien. Overdadig ontbeten met Jan en Sander en bij Jan in het hostel gekeken. Hij oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1092352859181158412004-08-12T23:53:00.000+02:002004-08-13T01:20:59.180+02:00MIJLPAAL (wouter)
Dinsdag 3 augustus zouden Sander, Michelle en ik Isla del Sol gaan bekijken. Dit is een eilandje in het Titicacameer, aan de Boliviaanse kant. We stonden vroeg op om maximaal de dag te plukken. Aanvankelijk slechts duizelig begon ik op de boot last van mijn maag te krijgen. Bij aankomst op het eiland verlangde mijn instortend gestel alleen nog maar naar een bed. Mijn reisgenotenoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1092092478957968982004-08-10T00:24:00.000+02:002004-08-10T01:35:13.453+02:00HOTEL KATTY (Erika)
Dinsdag 3 augustus. De dag van de hondertienmeter hoge heuvel El Morro. Na het ontbijt liep ik naar het pad dat me naar de top zou brengen. Een Peruaanse familie uit Cusco stond ook aan het begin en vroeg of ik een foto van hen wilde maken. Men stond er vervolgens op gezamenlijk naar boven te lopen. Het was een vriendelijke familie die alles wilde weten over mijn bezoek aan oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1091723935967066502004-08-05T17:59:00.001+02:002004-08-06T21:30:15.376+02:00PETE'S PLACE (wouter)
Woensdag 28 juli. Na Erika in Sucre te hebben uitgezwaaid, wachtten Sander en ik op onze bus naar La Paz. Een Nederlands meisje, Michelle, geheten, voegde zich bij ons. Een prima bus reed ons door de koude nacht naar de de facto hoofdstad van Bolivia. Aldaar namen we een taxi naar hotel Torino. Een stap terug in de tijd, met naar goed Boliviaans model een reusachtige oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1091478668734865682004-08-02T21:43:00.000+02:002004-08-02T23:19:04.630+02:00UIT DE HOOGTE
Uitgezwaaid door Wouter en Sander, vertrok mijn (Erika) bus op woensdag 28 juli naar Santa Cruz. De uitzwaaiers vertrokken dezelfde dag naar La Paz.
De eerste uren in de bus waren hobbelig, want in geheel Bolivia is de geasfalteerde snelweg niet sterk vertegenwoordigd. De bus reed over hoge bergtoppen en door diepe dalen. Na een paar uur werd er gestopt voor de avondhap. Bij gebrek oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1091038948479755492004-07-28T19:24:00.000+02:002004-07-28T20:22:28.480+02:00WIE HET EERST IN NAZCA IS
Donderdag 22 juli. Een plan om de nabijgelegen heuveltop te beklimmen haalde het niet. We waren gewoon te sloom en te verzot op het goede weer en yahtzee. Sander had voor een luxer hotel gekozen en vertelde enthousiast dat hij tv had waarop hij een prima actiefilm had gezien met in de hoofdrol de sinistere vrachtwagenchauffeur Rusty Nail. 's Middags liepen we pardoes oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1090539417851219412004-07-23T00:50:00.000+02:002004-07-23T01:36:57.853+02:00BOTERHAMMEN MET KAAS EN KROKETTEN
Zo deelden broer en zus Dramstra uit Zweden ons toch weer een flinke linkse kaakslag uit met hun entree in het kroegje. En het zou nog erger worden, maar dat wisten we toen nog niet. In het cafe hadden Erika, Sarah en Laura het snel gezien, zodat Wouter alleen overbleef met de Ikea-idealisten. Zo wist hij wel alles over hun vakbondsreizen naar India. Gelukkig oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1090175524657553842004-07-18T18:49:00.000+02:002004-07-18T21:22:00.000+02:00ZOUTKAMP
San Pedro de Atacama, 15 juli, acht uur. Een groep van negen personen stond klaar bij Pamela Tours voor een driedaagse rit door Salar de Uyuni in Bolivia. We reisden samen met Eran (een Israelier met minigitaar), Leiza (een Britse advocate), Laura en Sarah (twee gezellige dames uit Londen), Danny zonder kilt uit Schotland, Heidi (Zuid-Afrikaanse djembe speelster) en Simon (Brits oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1089852122186238142004-07-15T01:41:00.000+02:002004-07-15T02:42:02.186+02:00TREIN EN BUS
Vrijdag 9 juli bekeken we Salta, dat helemaal de moeite waard is voor iedereen die graag naar het illustere NCRV-programma Kerkepad kijkt. De kathedraal (St Fransiscus) is heel groot en rood (met geel) en ook twee andere kerken zijn imposante bouwwerken. Ze op de foto krijgen bleek onmogelijk wegens de enorme afmetingen. Dat is toch het mooie aan Argentinie: bankroet en arm maar oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1089315678959850802004-07-08T21:30:00.000+02:002004-07-08T22:24:34.036+02:00AKSIE!
Maandag verlieten we opgelucht het Cordobezer postgebouw. De Cripta Jesuitica bleek dicht. Erika had zin in zwemmen maar ook dit viel in het water door algehele sloomheid van ons beiden. Daarom pakten we de in Bariloche begonnen Yahtzee-competitie weer op en wachtten zo werpend op Golli en Sabine, waarmee weer een eetafspraak stond. Vooral de saladetafel van La Parrilla de Raul mag niet oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1089060547178935072004-07-05T21:45:00.000+02:002004-07-05T23:23:36.186+02:00BLIND VERTROUWEN
Woensdag 30 juni. We keken de wedstrijd Nederland-Portugal. In het cafe was geen gebrek aan tv´s; wel negen naast elkaar. Helaas ontbrak het het Nederlands elftal aan doelpunten. De spanning werd Erika teveel. Wouter legde bemoedigend een hand op haar been en zei "Houd goede moed en vertrouwen", maar dit mocht niet baten. Toen de wedstrijd ten einde was bleven we beduusd en oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1088534501226267792004-06-29T20:01:00.000+02:002004-06-29T20:41:41.226+02:00LEKKERR SPORRTEN! (2)
Een dag skien is geen dag skien - vrijdag 25 juni zaten we ´s morgens weer in de bus naar Cerro Catedral. Het is een mooi skigebied, alleen nu topzwaar omdat alleen bovenin sneeuw ligt. We troffen het wel met het eerste zonnige, droge weer alhier in twee weken. Of niet, want mooi weer bij skien is een heel ander mooi weer dan het mooi weer bij andere (winter)sporten alsmede oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1088123528705705942004-06-25T02:27:00.000+02:002004-06-25T03:11:41.360+02:00LEKKERR SPORRTEN!
Na de nederlaag tegen Tsjechie was het voorbij. Het EK, dachten we, en ons verblijf in Puerto Madryn. Golli en Sabine vertrokken naar Buenos Aires. Wouter wilde ook de volgende dag voetbal kijken en had nog geen zin in een volgende busreis maar Erika ging alvast naar Bariloche. Ze vertrok dus zondag al voor een busreis van slechts 17 uur, nadat men samen nog een fraaie oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1087698105548226092004-06-20T03:07:00.000+02:002004-06-20T04:21:45.546+02:00BERGEN, WALVISSEN EN VOETBAL
Vrijdag 11 juni werd, na het wandelen en feesten van de afgelopen dag, niet veel gedaan behalve het kort bekijken van Ushuaiaanse snuisterijen in de hoofdstraat. Wel troffen we die avond Golli en Sabine weer, de Zuid-Duitsers waarmee we de eerste EK-wedstrijd van Nederland zouden gaan bekijken. We hadden ze in El Calafate getroffen en ze hadden ons elektronisch laten oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1086977783922160722004-06-11T19:35:00.000+02:002004-06-11T21:23:45.263+02:00BERGEN AAN ZEE
Vrijdag 4 juni. Na de wandeling van donderdag besloten we wederom een rustdag in te lassen. We liepen door Punta Arenas, dat zeker de moeite waard is met al zijn gekleurde huizen en schitterende luchten. Zo kwamen we langs een prachtige katholieke kerk die er van binnen even mooi uit zag als van buiten. Daarna liepen we door naar de gemeentelijke begraafplaats, waar de graftombe oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1086365441216567642004-06-04T17:31:00.000+02:002004-06-04T18:37:13.400+02:00IJSTIJD
Het was geweldig om na het vermoeiende gezweet dichtbij de evenaar weer eens vorst te ervaren: droog, koud, windstil. Maar de echte reden om naar El Calafate te komen is voor iedere reiziger een 14 kilometer lange en 60 meter hoge ijsmuur: de gletsjer Perito Moreno. Perito Moreno is de enige gletsjer in de wereld die van achter nog aangroeit, doordat een laagte in de Andes stormen van de oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1085858201647770492004-05-29T20:33:00.000+02:002004-05-29T21:16:41.646+02:00MET HET VLIEGTUIG
Zondag 23 mei regende het hard en lang uit een zwerk dat alle hoop op iets doen wegnam. Maandag waren er af en toe opklaringen en we besloten het Teatro Colon te gaan bekijken. Bij aankomst bleek dat de rondleidingen voor die dag niet doorgingen. Daarom besloten we weer eens winkelend elk een eigen weg te gaan.
Dat was met een goede reden - de volgende dag zou Erika 27 worden. oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1085340595788669702004-05-23T20:57:00.000+02:002004-05-23T22:35:36.016+02:00VLIEGTUIG GEMIST
Nadat de eerste dag in Buenos Aires vol was van praktische klussen, vonden we het 18 mei tijd om echt iets te zien. Na het ontbijt liepen we naar de Plaza de 25 de Mayo. De naam van dit prachtplein houdt niet alleen verband met de verjaardag van Erika maar ook met de datum waarop in 1810 de Argentijnen de revolutie tegen Spanje begonnen. Aan de noordzijde staat het Casa Rosada. oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1084989491395094552004-05-19T19:21:00.000+02:002004-05-23T20:56:57.190+02:00PORRRRFAVOOORRRRRR
Na de knipsessie en wat Mendozer wijnen kwamen we terug in het hostel. Daar verbleef nog steeds de groep Canadezen, en ook een Nederlandse oenoloog. Of we meewilden naar de film? Ach, waarom niet. Zo belandden we op de achterbank van een taxi naast de oenoloog, die zeven talen sprak en even moest acclimatiseren aan het Nederlands spreken. De bioscoop lag nogal buiten de stad inoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1084737155972334352004-05-16T21:30:00.000+02:002004-05-16T22:08:52.103+02:00MAXIMAAL GEKNIPT
Beste lezers, eerst een huishoudelijke mededeling. Er staan weer wat plaatjes op de fotosite, naar goed gebruik weer van lage resolutie.
Dinsdag zou de laatste dag in Valparaiso worden en voorlopig de laatste dag in Chili. Na vele aanbevelingen van medereizigers werd besloten na het ontbijt meteen de lunch te gaan gebruiken in Le Filou de Montpellier, een heel goed restaurant oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1084297001320942512004-05-11T18:52:00.000+02:002004-05-11T22:49:50.330+02:00KRIMINALPOLIZEI
Donderdag 7 mei wisten we nog steeds niet hoe we nu wilden reizen in Zuid-Amerika: naar Patagonie of naar Argentinie. Daarom gingen we eerst naar Valparaiso, aan de westkust van Chili en niet ver van Santiago, zodat we nog geen besluit hoefden nemen. Na slechts anderhalf uur in de bus kwamen we aan en liepen een half uurtje door Valparaiso voor we aankwamen bij Casa Aventura, het oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1083948521096152742004-05-07T18:48:00.000+02:002004-05-11T18:51:52.643+02:00SAVED BY THE AL
Zondag 2 mei. Een gesprek met een local op Plaza de Armas was een leuk begin van de zondag. De sfeer op de Plaza had wel iets weg van Hyde Park in Londen, hoewel de zeepkisten ontbraken. Op de achtergrond ging een soort Rasta Rostelli een aantal toeschouwers voor in gebed. Op een andere hoek stond iemand druk gebarend allerlei voor ons onbegrijpende leuzen te roepen. We vertrokkenoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1083452090333531992004-05-02T00:54:00.000+02:002004-05-02T18:20:35.640+02:00BEELDEN EN GELUIDEN
Na aankomst op Mataveri, de luchthaven van Paaseiland, sloeg de vermoeidheid toe. We liepen een paar honderd meter door Hanga Roa. Met 4000 zielen is dit de hoofd- en tevens enige plaats op Paaseiland. We checkten in bij Residenciale Miru, waar een vriendelijke senora Sandra meteen haar huis ons huis vond. Op Paaseiland betaalt men met Chileense pesos maar ze accepteren ook oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1082493603700836222004-04-20T22:40:00.000+02:002004-04-20T23:11:16.950+02:00NAAR DE AARDNAVEL
Donderdag 15 april zou onze laatste dag op Waiheke zijn. We gingen wijn proeven bij de Onetangi Road Vineyard. Een getapte Brit gaf uitleg over wijnen. Wij (geen kenners) vonden de meeste wel geurig maar te jong en droogzuur. We dronken nog wel een glas maar liepen toen verder, naar Te Whau. Vanaf hier zou je een mooi uitzicht over Auckland hebben, dachten we, en dat was ook zo.oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1081914530045850902004-04-14T05:48:00.000+02:002004-04-14T05:51:40.186+02:00VEEL GROEN
Donderdag 8 april wilde Erika naar de gratis kapper maar ter gelegenheid van Pasen hadden ze de tijden veranderd zodat dit niet meer kon. Een beetje lusteloos liepen we door het centrum van Auckland. Erika besloot dat ze niks meer wilde en ging voorbereidingen treffen voor het vertrek naar Tahiti en Paaseiland. Wouter verdween naar de Art Gallery. Hij had in Rotorua een schilderij van oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1081334841373464312004-04-07T12:47:00.000+02:002004-04-07T12:50:04.793+02:00SCHWEINEREI
Zaterdag 3 april was het weer voldoende opgeklaard voor een middag lopen. Langs de Waikato-rivier liepen we Taupo uit. Een schitterend landschap, het zoveelste alweer, ontrolde zich onmiddellijk. De Dinkel op groeihormonen in herfstkleuren: overdadige struiken en bos en heuvels. Hier in de buurt was de Taupo bungy. zodat we om de tien minuten een ijselijk gegil hoorden gevolgd door oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1080873162430490252004-04-02T04:32:00.000+02:002004-04-02T04:35:20.670+02:00VOORUITGANG EN REGEN
Na Rotorua, met zijn Boudewijn Buch-sfeer (geen dodo's, Rolling Stones en andere fossielen maar wel dat onaardse museum in een natuurlijke stomerij), was het duidelijk dat in Nieuw-Zeeland zoveel te zien is dat de dag geplukt moet worden. Het verblijf in Napier moest dus kort en krachtig worden. De dertigste maart haalden we eerst maar een Art Deco-folder. Het was duidelijk: oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1080708996877430272004-03-31T06:56:00.000+02:002004-04-02T03:58:11.700+02:00BLUBBEREN, STOMEN & WASPOEDER
Vrijdag 26 maart, gewekt door de typische geuren van Rotorua.
De dag begon met een aantal klusjes. We hadden al een hele tijd rondgezeuld met een zooi fotorolletjes en die moesten ontwikkeld worden, daarna wat internetten en de geneugten van de goedkope Pak 'n Save supermarkt ondervonden.
Aan het eind van de middag besloten we om naar het, kleine, ietwat oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1080268075328023582004-03-26T02:46:00.000+01:002004-03-26T03:30:26.623+01:00WEG UIT HET REGELWOUD
Maandag 22 maart was het mooi maar koud weer. Het was nog steeds moeilijk voor te stellen dat hier zaterdagavond een barbecue had plaatsgevonden. Koud tot op het bot werd besloten dat hetberglopen, dat moest en zou, dan toch vandaag zou plaatsvinden. Pierre "was klaar met rondhangen in het guesthouse" en liep mee. We zouden naar het Ruined Castle lopen, geen echte oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1079842524392057002004-03-21T05:15:00.000+01:002004-03-21T05:17:50.966+01:00ZIEK
St Patricks Day werd niks. Woensdag 17 maart werden we beide met griep wakker. Hoestend en reutelend sleepten we ons door de snertdag, om het uur zonder smaak een vitaminebom naar binnen slaand. Donderdag meenden we het aan te kunnen even bij de rotsformatie te gaan kijken waar Katoomba zijn faam aan dankt, de Drie Gezusters. Het was erg mooi maar maakte niet zoveel indruk omdat het oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1079488205262189772004-03-17T02:50:00.000+01:002004-03-17T03:14:34.513+01:00VILLA KLIJN
Ook vrijdag 12 maart kwam de zon weer op boven Sydney. We stelden het ontbijt dat Footprints haar gasten aanbiedt op prijs maar het was wel weer wat padvinderig hoor. Stond een man met een lijstje bij te houden wie er al had gehad (verborgen werkloosheid). Dat gaf weer rijen en dus mensen die te laat kwamen voor twee broodjes. Hierna liepen we naar de Art Gallery of New South Wales. oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1079004771963691412004-03-11T12:32:00.000+01:002004-03-11T12:43:28.013+01:00RATTEN
Zondag 7 maart liepen we eerst langs alle budgethotels om onze auto-advertentie te verwijderen, dat hadden we de Italiaanse autoverkopers (zie het vorige verhaal) beloofd. Maandag veranderden we onze vliegdata. We zullen Koninginnedag niet in Nieuw-Zeeland maar in Chili vieren. 's Avonds bezocht de bijna complete Madcat-clientele weer cafe The Deen. Daar kwamen we een oude kameraad uit oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1078643820394576222004-03-07T08:17:00.000+01:002004-03-07T08:19:13.093+01:00AUTOLOZE ZONDAG
Dinsdag 2 maart gingen we naar het Western Australian Museum. Het had aardige popart en de aboriginalkunst was ook goed. Toch waren we eerder dan verwacht weer aan gene zijde van de museummuren. Toen belde een Brabantse Tom met de vraag of hij onze auto kon bekijken. Samen met twee anderen kwam hij een kijkje nemen. Ze durfden zelf niet te rijden dus Wouter reed ze maar wat rond. oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1078220239210918732004-03-02T09:46:00.000+01:002004-03-02T10:45:43.403+01:00MEN HAD ER GENOEG VAN
De gegadigde voor de auto was Jesper uit Zuid-Zweden. Hij maakte er een uitgebreide sessie van. Donderdagavond kwam hij de auto bekijken, maakte vrijdagmorgen een proefrit en vervolgens een afspraak voor zaterdagmorgen acht uur om de auto te laten keuren bij een garage. Helaas liet hij het op het laatste punt afweten door geheel niet op te komen dagen, nadat wij zeker twee oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1077871053153546622004-02-27T09:37:00.000+01:002004-03-07T14:21:32.123+01:00IN PERTH
Dinsdag 24 februari reden we rond elven weg uit Geraldton. Na alle zeventiende-eeuwse gedoe met de VOC en onze auto hunkerden, smachtten en snakten we naar Perth. De zonnigste en tevens meest geisoleerde hoofdstad ter wereld, waar het leven goed is en het weer altijd warm. Waar het gras steeds groener wordt en de lucht steeds blauwer en de cyclonen niet huishouden. Maar een reis van 425 oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1077544323243206482004-02-23T14:19:00.000+01:002004-02-23T14:57:02.593+01:00DOL FIJN
Monkey Mia is werkelijk een aparte plek. Nog nooit hadden wij dolfijnen tot een meter van het strand zien naderen. Ook daaruit blijkt dat deze diertjes werkelijk slim zijn: ze worden, om des toeristen noods te lenigen, dagelijks gevoed aan het strand en ja, een lekker spekje voor het bekje laten ze natuurlijk niet gaan. En al sta je daar met gemiddeld 50 toeristen dit te bekijken, het isoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1077114130986269702004-02-18T14:50:00.000+01:002004-02-18T15:24:05.903+01:00DOEHETZELVEN, BLIKSEM!
Na vrijdag 13 februari niksend op de reaparatie van onze auto te hebben gewacht, reden we zaterdag weg uit Broome. We gingen naar Port Hedland. Daar is niks te doen maar het is een mooie tussenstop op weg naar het hopelijk wat zonniger zuiden. We wilden graag het Karijini NP zien en dat kan vanaf Port Hedland. Op weg daarheen kwamen we door de Pilbara, een onwezenlijk oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1076641715443768642004-02-13T03:26:00.000+01:002004-02-13T04:23:05.996+01:00BROOME GEZELLIG PLEKSKE
Onze eerste overnachting in Broome vond plaats in Roebuck Bay Backpackers. Kamer was ok, receptioniste levensmoe en de gasten wat in zichzelf mompelend en traag. Een opvanghuis voor Korsakoff-patienten? Om niet uit de toon te vallen dronken we een fles wijn.
Maar dit was onze stiel niet. De volgende ochtend verhuisden we naar een camping. Over ruimte niet te klagen, we oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1076393541600376352004-02-10T05:57:00.000+01:002004-02-10T07:39:38.716+01:00THUNDERSTRUCK
Dinsdag 3 februari zou de eerste Ghan in Darwin arriveren. De Ghan is een van de legendarische treinreizen op deze wereld - ongetwijfeld al eens aan bod geweest in EO's prima programma Railaway. Oorspronkelijk ging de lijn van Adelaide naar Alice Springs. Na anderhalve eeuw touwtrekken is nu de lijn helemaal doorgetrokken naar Darwin. We besloten te gaan kijken bij de aankomst van oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1075705973675694372004-02-02T08:12:00.000+01:002004-02-02T08:25:43.576+01:00BULLEBAK
Maandag 26 januari vertrokken we uit Malakka. Met de bus reisden we naar Singapore. Zelfde verhaal als van Thailand naar Maleisie: eerst het eerste land uit, dan het volgende in. Dit ging erg makkelijk. Minder makkelijk verliep het vinden van een slaapplaats. We probeerden eerst een tip van onze reisgids maar deze bleek nu een afwerkplek. En dat nog zonder receptie. Na twintig minuten oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1075028538738722222004-01-25T12:02:00.000+01:002004-01-25T12:36:38.170+01:00HOOFDVERPLATTING
Vrijdag 23 januari gingen we eerst bustickets halen voor de reis naar Singapore. Dat was niks te vroeg; pas bij het vijfde loket kregen we een instemmende glimlach in plaats van een neeschuddende grijns. Veel bussen zitten vol dezer dagen, omdat veel Singaporezen in Maleisie hun oud en nieuw vieren. Daarna wilden we naar het Museum of Enduring Beauty maar dit bleek wegens de oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1074849332280369282004-01-23T10:15:00.000+01:002004-01-23T10:37:01.576+01:00OUDE BEKENDEN
Zondag 18 januari gingen wij naar het Taman Negara-park, waar de ijstijden nooit hebben huisgehouden. Daardoor is er 130 miljoen jaar oud regenwoud te zien en dat wilden wij niet missen. Half acht 's morgens stonden wij plunje incluis te wachten op een busje naar Jerantut - van daaruit zouden we per boot naar Kuala Tahan gaan, waar het bezoekersgebeuren geconcentreerd is. Een oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1074681318666023452004-01-21T11:35:00.000+01:002004-01-21T11:36:45.296+01:00GEEN VOETPADEN MAAR WEL MANDARIJNEN
Donderdag 15 januari. De wekker ging al vroeg, omdat we naar de Australische ambassade moesten om ons visum te regelen. (dit kon alleen voor half twaalf 's ochtends). De aanvraag verliep gesmeerd. Even in de rij en voor we het wisten hadden ze voor ons een ETA (elektronisch visum) aangemaakt. Ter verhoging der feestvreugde hoefden we hiervoor niks te betalen! (oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1074177294206079632004-01-15T15:34:00.000+01:002004-01-15T15:38:15.403+01:00TERUG NAAR HET ZWEET
Zondag 11 januari hadden we het wel gezien met het bergmarcheren. We gingen zwemmen. Daarvoor moesten we naar het Strawberry Park Resort, tussen Tanah Rata en Brinchang. We namen de bus en moesten daarna nog een flink stuk teruglopen en een heuvel op. Maar het was het allemaal waard, we hadden het 35 vierkante meter grote zwembad voor onszelf. Er kwam wel de hele tijd een oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1073728019723515372004-01-10T10:46:00.000+01:002004-01-12T07:54:55.983+01:00MAXIMAAL BOS OP HEUVELS
Wij Nederlanders zijn een net en soms ook wel wat klaaggraag volkje.
Woensdagavond bladerden we door het gastenboek van hotel Twin Pines. Normaal gesproken tref je in die boeken louter loftuitingen aan - maar Nederlanders houden van nuance. Een Zwols koppel beklaagde zich over de Britten die 's avonds laat bier bleven drinken, zo det wie koet not sliep. Een Brit had hun oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1073464019116877962004-01-07T09:26:00.000+01:002004-01-07T10:00:10.593+01:00BOMEN ZIJN VRIENDEN
Na het laatste biertje in het Betelnut cafe te hebben gedronken gingen we zaterdagavond om half elf al slapen. Ons lichaam wist niet wat het overkwam en besloot ons te pesten met slapeloosheid. Dit was niet zo prettig aangezien we de volgende ochtend al om acht uur de bus naar de Cameron Highlands zouden hebben. Ondanks deze insomnia verliep het opstaan vlekkeloos. De reis oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-107312518618407442004-01-03T11:19:00.000+01:002004-01-03T12:11:05.326+01:00MEER BOS OP HEUVELS
Ten eerste willen wij al onze lezers een gelukkig 2004 wensen. Gelukkig nieuwjaar (zie plaatje)! Ons wachten nog ruim acht maanden reisplezier en daarna zien we wel weer.
Het uiteinde van 2003 was ook niet mis.
Na de financieel stroef verlopende aankomst in Georgetown, Penang (zie het vorige verhaal, Bos op heuvels), werd 29 december een rustige dag. We wilden niks meer en oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1072676119879866852003-12-29T06:35:00.000+01:002003-12-29T07:08:56.280+01:00BOS OP HEUVELS
Tweede kerstdag verliep rustig. Aan het eind van de middag liepen we met Jason en Julie naar een verborgen strand. Het zat helemaal ingeklemd tussen rotsen, telde maar heel weinig bezoekers en leverde een fraaie zonsondergang op. Wel zijn wij inmiddels gestopt met het fotograferen van deze ondergangen omdat ze er tenslotte iedere avond weer zijn.
's Avonds aten we met Jason, Julia,oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1072429249680548012003-12-26T10:00:00.000+01:002004-01-02T13:56:36.950+01:00KERST OP EEN PARKEERPLAATS, MET UITZICHT OP ZEE
Na een comfortabele busreis vanuit Bangkok belandden we in Krabi. Vanaf daar kon men een jeep nemen naar het eiland Ko Lanta. Onze chauffeur peesde flink door. Na twee veerponten te hebben genomen over smalle uitlopers van de Andamaanse Zee waren we er.
Flink probeerden we het meest noordelijk strand, Hat Khlong Dao, mooi te vinden. Niet aan Palolemoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1072247915540939322003-12-24T07:38:00.000+01:002003-12-25T08:57:49.090+01:00WATER
Donderdag 18 december reisden we van Bangkok per bus naar Kanchanaburi. We waren blij verrast hoe makkelijk het eraan toe ging op het busstation. We stapten uit de taxi, een vriendelijke vrouw wees ons de weg naar de bus en binnen vijf minuten reden we al. We raakten in gesprek met Antonio Ruzzu, een Italiaan-Duitser die op vakantie was in Thailand. Bij aankomst in Kanchanaburi namen we oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1071746501152214212003-12-18T12:02:00.000+01:002003-12-19T14:03:37.686+01:00HEEN EN WEER
Na dinsdagavond Pulp fiction te hebben gezien, gingen we woensdag 17 december met de trein naar Ayuthaya, 100 kilometer ten noorden van Bangkok. Ayuthaya was de Thaise hoofdstad in de zogeheten Ayuthaya-periode, aan het einde van de middeleeuwen. Hoewel de Burmese horden er flink hebben huisgehouden, is er nog veel te zien van dit degelijke imperium. De wats (tempels) liggen alleen oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1071575388204311022003-12-16T12:49:00.000+01:002003-12-16T13:16:26.920+01:00BARBIE'S BLUES
Hoe zou het toch met ons cholesterol-gehalte zijn? In het hotel waar we verblijven worden heel wat eitjes weggetikt, aangezien je deze 's ochtends gratis als ontbijt kan krijgen. Erg lekker overigens.
Maar goed we zijn niet naar Thailand gereisd om ons druk te maken over het wel en wee van een ei.
Zondag 14 december bezochten we als eerste het Wat Phra Kaew. In dit tempelcomplex oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1071405861553316352003-12-14T13:12:00.000+01:002003-12-14T13:48:31.763+01:00LARS EN BOEMIBOL
Donderdag 11 december. Lekker niks. Wel checkte zomaar ineens Deense Lars, die we hadden leren kennen in Bollywood, in ons hotel in. Wederzijds brandde het hoe kom jij hier nou op de lippen. Leuke verhalen; hij had zich drie weken te barsten gewerkt in Australie en ging het er nu eens even flink van nemen in Thailand.
Vrijdag 12 december; Lars vertrok samen met zijn reisgenoot oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1071135103614767382003-12-11T10:31:00.000+01:002003-12-11T10:42:33.716+01:00VAN DE HEL IN DE HEMEL, MAAR NIET ZONDER KLEERSCHEUREN
Maandag 8 december zouden onze wegen en die van Darjeeling scheiden en dat deed best pijn, nog steeds vooral in de spieren. Na het opstaan te hebben doorstaan volgde nog enig vruchteloos rondlopen in het nu ineens zonovergoten theeoord. Om drie uur stapen we in een jeep naar New Jalpaiguri. We mochten voorin zitten - en zagen zo nog een keer oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1070868106068196732003-12-08T08:21:00.000+01:002003-12-08T08:23:39.373+01:00SINTERKLAAS VERSUS DE DALAI LAMA
Vrijdagochtend, de dag van de goedheiligman, werden we wakker in onze megagrote hotelkamer. Met al het daarin opgeslagen Britse meubilair konden we wel een stoelendans doen. Enige probleem was dat de spieren absoluut niet meewerkten.
Eerste vraag van die dag; hoe komen we bij het restaurant voor ontbijt. Strompelend dan maar.
De rest van de dag brachten we op de oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1070605529299391262003-12-05T07:25:00.000+01:002003-12-06T09:28:05.873+01:00BERGEN BLOED, ZWEET EN TRANEN
Dinsdag 2 december. Net als hun nationale economie bleken onze Duitse medewandelaars nogal lamlendig en niet in staat actie te ondernemen. Ze kwamen dit wel vriendelijk zeggen. Getweeen lieten we ons dus vervoeren naar Maney Bhanjang, alwaar een driedaagse Himalaya-tocht zou beginnen. Onze gids was Shyam. Zijn Engelse woordenschat was op de vingers van een hand te oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-107027912262606032003-12-01T12:45:00.000+01:002003-12-01T12:47:10.856+01:00BERGTREK
Darjeeling is een soort Terschelling: knus zonder sneeuw. Na het doorbrengen van twee nachten in slaaptreinen met Indiase hoestebalken was het wel lastig de ogen open te houden. We liepen doelloos rond, pasten wat lokale en dus knellende mode aan en aten wat broodjes, waaronder een prima worstrol. Erika kocht ook nog een warme trui (tegen de kou). Aan het eind van de middag gingen we oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1070120980400174692003-11-29T16:49:00.000+01:002003-11-29T16:52:11.840+01:00IK WIL ER ZIJN
Dinsdag 25 november hadden we genoeg gezien, gedaan, gehoord in de drukke binnenstad van Varanasi. Daarom verhuisden we naar het luxere hotel Surya, waar we etenderwijs al een keer polshoogte hadden genomen. De rest van de dag hebben we alleen wat geluierd in de mooie tuin van het hotel.
Woensdagmorgen al om negen uur ging de telefoon van onze hotelkamer. Aan de andere kant van deoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1069860516840385322003-11-26T15:53:00.000+01:002003-11-26T16:29:08.310+01:00BAD
Vrijdag 21 november. Eenmaal gearriveerd in Varanasi werden we net zoals in Jaipur overspoeld door riksja-chauffeurs. De eerste die er enigszins betrouwbaar uitzag had een kapot voertuig, zodat we de volgende namen. Deze was duidelijk op commissiejacht en zette ons bij het verkeerde hotel af. Gelukkig wist de receptionist van dat hotel waar het Vishnu Rest House was. We gingen daar eerst maaroprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1069491293999989682003-11-22T09:54:00.000+01:002003-11-22T10:02:23.123+01:00DE VAL VAN DE HEERSER
Na het indrukwekkende bezoek aan de Taj Mahal, woensdag, gevolgd door diner in een heel goed restaurant, begonnen we Agra echt top te vinden. Omdat de tijd drong, besloten we toch de volgende dag 's avonds te vertrekken. Maar niet nadat we Fatehpur Sikri hadden gezien, een spookstad 40 kilometer ten westen van Agra. Donderdagmorgen rond negenen vertrok een auto gevuld met oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1069259194721892302003-11-19T16:52:00.000+01:002003-11-19T17:26:59.293+01:00GEEN CENT TEVEEL!
Maandag 17 november. Niet alleen voor degenen die in Nederland hard aan het werk zijn begon de week vroeg, voor ons recreanten ook. Om kwart over zes 's ochtends reden wij reeds in een riksja naar het station van Jodhpur.
Vervolgens reisden we met de Marudhar Express van Jodhpur naar Agra. We kwamen hier dertien en een half uur later aan. Het vervoer naar hotel Tourists Rest oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1068995850269064372003-11-16T15:39:00.000+01:002003-11-16T16:25:29.640+01:00RAJASTHAN A FORTIORI
In de nachttrein naar Jodhpur beleefden we de eerste Indiase kou. Loopt de Nederlander vanaf oktober in de gewone grijze winterlompen, de reizende Indier maakt er een heel spektakel van. Rond het ochtendgloren is de argeloze westerling omgeven door ingepakten met aan elk lichaamsdeel een soort PLO-sjaal of theedoek. Het schijnt wel te helpen want onze medereizigers hadden hetoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1068461662209338932003-11-10T11:40:00.000+01:002003-11-10T11:54:19.410+01:00ER GAAT NIETS BOVEN BARODA
Na boeiende bezoeken aan een museum en het planetarium is er in Baroda weinig anders meer te doen dan wachten op het vertrektijd van onze trein en genieten van de overheerlijke kruidwaren alhier. Een soort marsepein in smaken als pistache, cocos, enzovoort. Verder hebben we geprobeerd de site wat overzichtelijker te maken. Deze heeft namelijk in de Leeuwarder Courant oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1068297685751950932003-11-08T13:46:00.000+01:002003-11-08T14:29:04.740+01:00MENSEN, DIEREN EN DE ZON
Donderdag 6 november hielden we Bombay voor gezien. We namen een taxi naar Bombay Central. Daar stond een groot Mc Donalds bord: Boo - we're right behind you. Hier namen we een milkshake alvorens onze reis naar Vadodara, ook wel Baroda genoemd, aanving. Maar goed ook, want de treinreis was een onvrijwillig sociaal gebeuren. Nog nooit zagen we zo'n hoge bevolkingsdichtheidoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1068213536379951862003-11-07T14:46:00.000+01:002003-11-10T09:26:08.506+01:00BOLLYMOODS
In Bentley's hotel wordt tot 10.30 ontbijt geserveerd. De wekker stond dus op 10.15. Waarom dan toch stond de ober om acht uur des morgens van de vierde november met geheethangijzerde toostjes en koffie in de houding voor de deur? Ach, het smaakte goed. Pas uren na het echte opstaan beseften we dat het ontbijt waarschijnlijk verkeerd bezorgd was en dat er dus enkele gasten voor niks deoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1067948569675899282003-11-04T13:22:00.000+01:002003-11-04T13:41:53.323+01:00EXTREME ZEEBONK
Het vissen van Chris en Lisa draaide uiteindelijk op niks uit, aangezien het water te troebel was. Eigenlijk was Erika hier wel blij om, anders had ze 's avonds aan een visbuffet deel moeten nemen.
In het kader van het zeegebeuren het volgende: we zijn een Nederlandse ruwe zeebonk in wording uit de Achterhoek tegengekomen. Zijn openingszin: "Zo, Jan Kaas is er ook?", vingen wij oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1067595387385771422003-10-31T10:50:00.000+01:002003-10-31T11:18:11.340+01:00BUREN
Beste lezers, wat houdt u het toch lang vol! Dank daarvoor en excuses voor het wegvallen van de rechterzijkant van de site. Het zou nu opgelost moeten zijn.
Het probleempje met de site hield ons in ieder geval even van de straat. Na ruim een week Goa-inertia was het een bjusterbaarlik barren, evenals het gedrag van onze buren.
Al toen wij in opvangcentrum Waves ons bamboehutje betrokken, oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1067184599166467252003-10-26T17:09:00.000+01:002003-10-26T17:09:58.850+01:00ETMAAL IN PALOLEM
Wakker worden.
Besluiten om eerst te gaan zwemmen.
Daarna ontbijten.
Zien dat het warmste deel van de dag zich aandient.
Iets lekkers bestellen.
Zeker niet voor drieen weer het water in.
Frisbee kopen.
Een boekje lezen.
Dit een goed boek vinden.
Toch geen zin meer hebben.
Daarom weer de zee in gaan.
Frisbeeen in de branding.
Hier te lang mee doorgaan.
Op een schelp stappen.
oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1066840406440497922003-10-22T18:17:00.000+02:002003-10-26T16:55:54.126+01:00HET BESTE ONDER DE ZONDVLOED
Dinsdagmorgen. Voor de laatste keer ontbeten we in hotel Venite en namen toen de bus naar Margao. Vandaar zouden we naar Palolem reizen. Bij het instappen zetten we onze tassen op de banken voor ons. Er was voor hen geen plaats in de kofferbak en op schoot ging niet. De rondom ons aanwezige Indiers lieten meteen weten wat ze ervan vonden en lachten ons uit omdat wij oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1066649002100826052003-10-20T13:23:00.000+02:002003-10-20T13:23:22.003+02:00CULTUUR MET BALLEN
Zaterdag, de eerste dag in Goa, werd besteed aan een vruchteloze tocht over een soort Gazastrook naar het Goa State Museum. Het lag niet alleen in een dorre valkte van half lege kantoorgebouwen, dubbelbaanswegen die ineens ophielden en zandvlakten die je ervan verdacht mijnenvelden te verbergen, ook was het in het weekend dicht (Hadden we nog helemaal niet gehad deze reis!). Weoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1066473517991522332003-10-18T12:38:00.000+02:002003-10-18T12:40:46.410+02:00ER IS WIJN AAN HET EIND VAN DE TUNNEL
Vrijdag 17 oktober stonden we om 6 uur 's ochtends al te onderhandelen met taxichauffeurs. We kregen hulp van de hotel portier en hierdoor belandden we snel op het Victoria Trainstation. Hier was het leven al volop in gang. Om 07.05 vertrok onze trein naar Goa.
Een zeer vriendelijke meneer wees ons onze plaatsen in de trein...en moest hiervoor 30 roepie oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1066320883874483772003-10-16T18:14:00.000+02:002003-10-16T18:21:06.220+02:00COMPLOT?
Woensdag 15 oktober. Stinkend van het zweet werden we wakker en besloten dat het wastijd was. En nog meer plichtplegingen: treinkaartje halen voor de reis naar Goa en foto's ophalen. De dag ervoor waren we nog te laat geweest, op het station, nu waren we pal voor de lunchtijd van het bedienend personeel aan de beurt. Bij het verkopen van het kaartje probeerde onze zakenpartner van oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1066149023675140422003-10-14T18:30:00.000+02:002003-10-14T18:30:49.980+02:00TRILLER
Zondag 12 oktober zal ons nog lang heugen. We vertrokken (zoals ons beloofd was) per luxe bus naar Bombay. Nadat we onze plaatsen hadden ingenomen begon de bus te rijden. Onze medepassagiers lieten door kotsen, spugen en ander producerende geluiden ook weten dat ze er waren. Mooi, de reis zou uiteindelijk 20 uur duren.
De stoelen in de bus waren beter dan in voorgaande busreizen, maar de oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1066059126153383082003-10-13T17:32:00.000+02:002003-10-14T17:42:33.110+02:00STAD EN ZAND
Donderdag 9 oktober. Het werd tijd een besluit te nemen, waar we na Udaipur heen zouden gaan. De keuze ging tussen enerzijds Ahmedabad en Diu en anderzijds Bombay en Goa. Na de hele dag in boekhandels informatie te hebben opgezocht over al deze oorden, viel de keus op het laatste. Eerst India's meest energieke stad bekijken en dan richting strand. Dit alles met medeneming van veel oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1065630263455342822003-10-08T18:00:00.000+02:002003-10-08T18:24:23.256+02:00THEE VOOR TWEE
De film gaat niet door. Niet met ons in ieder geval, de Azzurri-filmmakers willen ons drie dagen lang en dat vanaf maandag. Gianni, please...
In de tussentijd blijft het hier leuk en hebben we zelf ook een film gekeken, Die another day. Dat straks, eerst ons bezoek aan Fateh Sagar. Het bezoek aan dit eiland kon niet doorgaan omdat het waterpeil in het meer eromheen te laag was. Zatoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1065451266762430262003-10-06T16:14:00.000+02:002003-10-06T16:41:06.350+02:00POE(L)IER
Het leek een sombere dierendag te worden. De eiloze vogel voor het raam keek heel beteuterd (zie ook de vorige aflevering). Ook de bezichtigde Haveli monterde ons niet op. Daaro mbesloten we om na enkele vegetarische dagen weer eens lekker dood dier, in casu kip, te gaan eten. Werkelijk de beste continentale hap sinds het verblijf in India. Obers in snit kwamen om de vijf minuten vragenoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1065273129426431322003-10-04T14:48:00.000+02:002003-10-04T15:12:09.420+02:00DIERENDAG VERPEST DOOR BILL GATES!
Wat doe je als je bijna je nieuwe stukje voor de site klaarhebt en Windows 98 besluit je eruit te gooien......
Gewoon maar weer opnieuw beginnen.
Afgelopen donderdag zijn we eindelijk uit Pushkar vertrokken naar Udaipur. Wouter had inmiddels genoeg van de hotelkamer muren en Erika van steeds hetzelfde winkelstraatje. De bus zou om 12.30 vertrekken en inderdaadoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1064992688647672342003-10-01T09:18:00.000+02:002003-10-01T09:23:50.550+02:00GRIEP GEHAD
Beste mensen, u heeft een tijdje niets van ons gehoord want Wouter is bedlegerig geweest. De zaterdag was nog een hele leuke dag geweest. Tot grote vreugde kon Wouter het toch wat al te sarcastische en onsamenhangende boek van A.F.Th. van der Heijden inwisselen voor een politieke biografie van Willy Brandt. Een germanofiel die niet van sarcasme en wel van samenhang houdt, wordt daar oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1064508654451208652003-09-25T18:50:00.000+02:002003-09-25T18:50:53.883+02:00HUBBA BABU
Je kent het wel, die extreem roze, plakkerige Hubba Bubba kauwgom. Je zou kunnen zeggen dat onze lelijke vriend Babu ook onder deze soort valt. Een plakker.
Zoals hij zichzelf de vorige avond had uitgenodigd, donderdag morgen tien uur bij ons hotel. (zie vorig bericht). Tsja wat doe je als je in de veronderstelling bent dat de plakker speciaal met een presentje komt en dat je hebt oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1064507100015124782003-09-25T18:25:00.000+02:002003-09-25T18:24:59.806+02:00DE GOEDE, DE SLECHTE EN DE LELIJKE
Na het vroege opstaan van maandag gingen we dinsdag het Stedelijk Paleis bekijken. Dit is een groot complex dat een maharadja-familie al eeuwenlang en ten dele nog immer wordt bewoond. Te zien waren allerlei gewaden van deze kerels en hun aanhang. Meest noemenswaardig is nog wel maharadja Sawai Madho Singh I, die 2 meter lang was en 1,2 meter breed. Zijn gewichtoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1064257393833847392003-09-22T21:03:00.000+02:002003-09-22T21:03:13.923+02:00DE APENHEUL
De Babu Express stond gepland voor 10.00. En jawel Babu zelf was er ook.
Zoals hij had beloofd (hij was volgens hemzelf een eerlijke jongen) was het eerste ritje naar het Amber Fort, 11 km ten noorden van Jaipur. Alvorens in de vroegere hoofdstad van het Jaipur gebied aan te zijn gekomen, scheurden we langs het Waterpaleis, door Babu ook wel Techno Palace genoemd.
Bij het Amberfort oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1064254845041537942003-09-22T20:20:00.000+02:002003-09-22T20:20:44.893+02:00IK BEN EEN EERLIJKE JONGEN
Met nog immer spinrag in het bioritme werd de zondag rond half twee 's middags begonnen. Tja, geen kerkklokken he. Wel waren alle winkels dicht. Daarom besloten we een museum te bezoeken, het Jaipur Central Museum. Daar arriveerden we, via de nogal lange Ashoka Road, rond half vier. Het museum bleek om half vijf te sluiten en daarom werd besloten de voorrang te gunnen oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1064078441645702292003-09-20T19:20:00.000+02:002003-09-20T19:24:49.730+02:00SPIELEREI
Vrijdag werd, nadat de uitgang van het bed gevonden was, een rustige dag. We liepen wat rond in de roze stad, zoals Jaipur bekend staat. Inderdaad, veel roze. Ook veel verkopers van huishoudelijke apparatuur. Lets ol bie prout, Philips stond er ook tussen. Verder was er eigenlijk niet zoveel te zien. Een partij poolen in een als gezellig omschreven cafe/restaurant bleek niet meer dan oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063989631875385392003-09-19T18:40:00.000+02:002003-09-20T19:02:13.590+02:00RAILAWAY
Donderdag om 13.00 verlieten we het Anoop hotel om naar het station Delhi Sarai Rohilla te gaan. 70 riksjaroepees later (veel te veel, maar we hadden niet zoveel tijd om te onderhandelen) bereikten we het station. We bleken meteen op het goede perron te staan dus het was alleen nog maar een kwestie van wachten totdat de Chetak Express arriveerde. Onze coupe bleek in eerste instantie erg oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063988459491848012003-09-19T18:20:00.000+02:002003-09-20T19:02:03.576+02:00FIETSEN IS VOOR MIETJES
Woensdag. Dit zou de laatste dag in Delhi worden. We waren rond half twee het wakker worden te boven en besloten ter afwisseling eens de fietsriksja te nemen. De tocht zou voeren naar het Rode Fort (of Lal Qila, volgens lokaal gebruik). We hadden beter kunnen en moeten weten. Het was toch werkelijk geen Tour de France of de force om naar de Lal te fietsen maar toegegeven, oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063738947286909072003-09-16T21:02:00.000+02:002003-09-16T21:02:27.460+02:00NIEUW SNELHEIDSRECORD
Heden morgen wakker geworden in de nieuwe kamer, die de avond tevoren vrij was gekomen en waarin wij zonder problemen onze intrek konden nemen. Een genot, zeker met de de avond tevoren op meegebrachte discman gehoorde hardrockplaatjes van Nuclear Assault en Tanzwut in het geheugen. Niettemin verlieten we alras het ledikant en spoedden ons naar het vertrouwde dakterras voor oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063738156198366892003-09-16T20:49:00.000+02:002003-09-16T20:49:15.710+02:00WINDOW (S)HOPPING
Pampers aan de wilgen, broek weer aan!
Na al onze peristaltische ongemakken werd het wel eens tijd een was te gaan draaien. Zo gezegd zo gedaan een hele tas vol was gisterochtend gedumpt en
's avonds schoon doch nog steeds een beetje klam weer opgehaald.
Toen al dit huishoudelijk geemmer volbracht was zijn we naar de Humayun's Tomb gecrosst. Dit is een kolossaal Mughal stijl oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063543307670518312003-09-14T14:41:00.000+02:002003-09-14T14:41:47.703+02:00SPEAK ENGLISH OR DIE
Wel alle. Dachten we tot eergister de dans te ontspringen, nu weten we wel beter: ook wij kunnen de Indiase putluchten niet aan. Buikgriep en meerdere malen per dag ter potte vliegend zijn we gekluisterd aan het dakterras. Met een boekje.
In een laatste oprisping van Westers ondernemerschap heeft Wouter nog wel het Nehru Memorial Museum gezien, gewijd aan de eerste eerste oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063376439340667852003-09-12T16:20:00.000+02:002003-09-12T16:20:39.363+02:00EEN GEZELLIGE DAG OECUMENE
Bedankt voor alle reacties! Donderdag 11/9 leek ons een goede dag om de eenheid der geloven, in casu het Bahai Tempel complex, in de vorm van een lotusbloem, te bezichtigen. Het mannelijke deel van het gezelschap onderhandelde niet zo handig en enkele tientallen roepi's te duur werden we bij de betonnen bloem afgezet. Het was inmiddels begonnen met regenen, hetgeen ook oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1063207725460511492003-09-10T17:28:00.000+02:002003-09-10T17:28:45.510+02:00BAKOVEN
Wat was het vroeg opstaan op 8 september, om 07.40 vertrok het vliegtuig. Dat betekende opstaan om 3 uur in het Appelschase en ook in Drachten. Na een bitterzoet afscheidskopje koffie gingen we door de douane, het vliegtuig in en richting Londen. Overstappen ging mooi vlot en om kwart over tien lokale tijd landden we in Delhi. Dit bleek inderdaad de bakoven waarover men ons had verteld. oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1062592137352203622003-09-03T14:28:00.000+02:002003-09-03T14:28:57.406+02:00WERK- EN DAKLOOS
We dachten, u zult het wel wat zat worden dat geneuzel van mensen die maatschappelijk gezien nu zonder werk of dak in de goot op hun vliegtuig liggen te wachten. Geloof me, de reisverhalen komen; in de tussentijd wil ik alle reagerenden hartelijk danken - hartverwarmend, zeker als je werkloos bent, en naar buiten kijkt. En wat is er buiten? Niks.
Zouden Jaap en Jan Peter daar oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1062440379343010172003-09-01T20:19:00.000+02:002003-09-01T20:19:39.340+02:00ALS DE LENTE KOMT STUUR IK JOU ZEEASTERS UIT WILNIS
Zolang ik nog niet op reis ben, blijf ik mij druk maken over binnenlandse kwesties. Wil Rijkswaterstaat, zolang onze vaderlandse dijken niet eens zijn opgewassen tegen DROOGTE, ophouden de duinen te vernielen omdat enkele medewerkers van dit instituut in een boekje hebben gelezen dat de zeeaster zo'n mooi plantje is? Waterhuishouding is heel watoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1062264327927177982003-08-30T19:25:00.000+02:002003-08-30T19:25:27.970+02:00DE VERHUIZING
De verhuizing duurde 17 uur.
We hebben 350 kilometer gereden.
Aan boord 12 kuub troep.
Planten incluis.
We hebben zelfs
een straalkacheltje achtergelaten!
Ook een strijkplank met bloemetjesmotief werd gewogen en te zwaar bevonden.
Tot slot bleef een fiets achter
zonder remmen
met lege banden
zonder pit
zonder eigenaar
Maar wat waren de Whoppers achteraf lekker!
whoppert en erkipaoprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1062144124819122302003-08-29T10:02:00.000+02:002003-08-29T10:02:04.766+02:00WERK- EN DAKLOOS
Na een week feesten en verhuizen is het zover: we zijn dakloos en afhankelijk van de liefdadigheid van anderen voor een plaats in de herberg. Het verhuizen ging goed, zo goed zelfs dat de oprichting van een verhuisbedrijf door ons moet worden overwogen.
Maar ik heb een klacht.
De gebruikte kartonnen dozen (betrokken van het Amersfoorter supermarktengilde) waren wel van heel oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1061543277308834002003-08-22T11:07:00.000+02:002003-08-22T11:08:38.780+02:00REAGEER!
Onze webmaster Jacobus Agricola heeft ervoor gezorgd dat je ons reisnieuws niet meer als passieve consument tot je hoeft te nemen. Vind je dat we de verkeerde route maken in Thailand, dat de GGD in Amersfoort wél deugt, of wat dan ook, laat het weten. Met dat in het achterhoofd maar weer even een verversing van het reisnieuws: laatste werkdag W. is aangebroken - héél druk. Onze oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5592405.post-1060958583646765442003-08-15T16:43:00.000+02:002003-08-15T16:48:06.846+02:00INEKE (ETEN IN DE SCHIJNWERPERS II)
Het gele laken hangt er nog! Ineke wordt nog steeds vijftig!oprechtbeleefdkeihardhttp://www.blogger.com/profile/07662398166120549558noreply@blogger.com